Ιστορία:
Αυτή η φωτογραφία τραβήχτηκε όταν ήμουν 19 ετών, την περίοδο που ξεκινούσα να ταξιδεύω και να ζω τη ζωή μου ανεξάρτητα. Τραβήχτηκε μία μέρα προτού η κολλητή μου κι εγώ φύγουμε για δίμηνο ταξίδι με σχεδόν καθόλου χρήματα. Για μένα, η φωτογραφία συμβολίζει κουράγιο και ελευθερία. Εκείνη τη στιγμή, δεν είχε συμβεί τίποτα ακόμα – η ιστορία δεν είχε ξεκινήσει. Ήταν απλώς το βράδυ πριν το ταξίδι, στην πόλη που μεγάλωσα, όσο ετοιμαζόμασταν για να φύγουμε.
Η φωτογραφία τραβήχτηκε από μία κοινή φίλη που είχε μία παλιά Polaroid κάμερα.Την τράβηξε για να έχουμε μία ανάμνηση πριν από το ταξίδι. Δεν θυμάμαι ακριβώς πόσα αντίγραφα υπήρχαν, βασικά την έλαβα αφού γυρίσαμε. Δεν ταξίδεψε μαζί μου, αλλά έμεινε μαζί μου μετά, σαν ενθύμιο από εκείνη τη στιγμή.
Όταν κοιτάζω τη φωτογραφία τώρα, το πρώτο συναίσθημα που μου προκαλεί είναι κουράγιο, μαζί με την αίσθηση του αγνώστου. Δεν είχα ιδέα τι θα συνέβαινε. Ήταν ένα από τα πρώτα μου μεγάλα ταξίδια, σε μια χώρα που φαινόταν δύσκολο να φτάσουμε, για οικονομικούς λόγους, γιατί ήμουν κορίτσι, και γιατί ακόμα και το να ταξιδεύεις με ένα άλλο κορίτσι δεν ήταν κάτι που ο κόσμος θεωρούσε εύκολο ή αποδεκτό. Κατά τη διάρκεια αυτών των δύο μηνών, κοιμηθήκαμε στους δρόμους, ζήσαμε πράγματα που δεν φανταζόμασταν ποτέ, μας λήστεψαν, μερικές φορές χρειάστηκε να τρέξουμε από ανθρώπους για να προστατευτούμε. Αλλά αυτή η φωτογραφία τραβήχτηκε πριν από όλα αυτά – πριν συμβεί οτιδήποτε.
Άφησα την πόλη που μεγάλωσα γιατί ήταν μια πολύ μικρή πόλη, όπου, επειδή δεν ήμουν θρησκευόμενη ή συντηρητική, τα άτομα γύρω μου μου φαίνονταν πολύ κλειστόμυαλα. Αν αντιμετωπίζεις τη ζωή με περιέργεια, φιλοδοξία ή κουράγιο, τελικά θα νιώσεις ότι δεν μπορείς να αξιοποιήσεις τις δυνατότητές σου. Είναι ένα μέρος από όπου πολλά νέα άτομα προσπαθούν να αποδράσουν. Έφυγα για πρώτη φορά όταν ήμουν 17. Ποτέ δεν ένιωσα πραγματικά στο σπίτι μου εκεί, παρόλο που έχω κάποιους στενούς φίλους από εκείνο το μέρος. Το να ζω εκεί ήταν περιοριστικό, ειδικά ως προς τις επαφές και την προσωπική ανάπτυξη.
Είναι δύσκολο για μένα να μιλήσω για την εμπειρία μου ως γυναίκα εκεί, γιατί όταν είσαι 17 δεν είσαι ενήλικη γυναίκα. Η ζωή μου νιώθω ότι είναι χωρισμένη σε παιδική ηλικία εκεί και ζωή έξω από εκεί. Παρόλα αυτά, μπορώ να πω ότι η ζωή στην Κωνσταντινούπολη είναι τελείως διαφορετική. Δεν συγκρίνεται. Στην Κωνσταντινούπολη, νιώθω πιο άνετα να εκφράσω την εαυτή μου. Στην πόλη που μεγάλωσα, τα άτομα είναι συχνά κλειστόμυαλα, και ακόμα και η εναλλακτική τέχνη δεν είναι πραγματικά εναλλακτική. Οι καλλιτεχνικές κοινότητες είναι μικρές, και πολλά άτομα προσπαθούν να παρουσιάζονται καλλιτεχνά χωρίς να είναι όντως, ή, αν κάποιο άτομο είναι πραγματικά ταλαντούχο, στέκεται μόνο του και τραβάει όλη την προσοχή.
Στην Κωνσταντινούπολη είναι πιο εύκολο να βρεις μια κοινότητα και να εκφραστείς πιο ελεύθερα. Είναι πιο απελευθερωτικό, όχι μόνο ως γυναίκα, αλλά και ως μετανάστρια. Δεν ανήκεις πλήρως στους κώδικες της τοπικής κουλτούρας, και αυτή η απόσταση σου δίνει ελευθερία. Μπορείς να πειραματιστείς περισσότερο με τις ιδέες σου, να νιώσεις ότι σε κρίνουν λιγότερο και επίσης πιο άνετα να εκφράσεις την εαυτή σου.
Αυτό που εύχομαι, γενικά, είναι οι γυναίκες να χτίσουν πιο δυνατές κοινότητες για να υποστηρίζουν η μία την άλλη δημιουργικά. Σε πολλές χώρες, μαζί και στη δική μου, το καλλιτεχνικό πεδίο ήταν ιστορικά ανδροκρατούμενο. Παρότι σήμερα υπάρχουν πολλές γυναίκες καλλιτέχνιδες, η δουλειά τους συχνά εκτιμάται λιγότερο. Θα ήθελα οι γυναίκες να υποστήριζαν περισσότερο η μία την άλλη στα δημιουργικά πεδία, και η αξία της τέχνης τους να εκτιμούνταν από τις ίδιες τις γυναίκες, όχι από τους άντρες.
– Naya Kirichenko