Ιστορία:
Στα 25 μου, άρχισα να μένω στην Κωνσταντινούπολη. Ήταν η πρώτη φορά που ζούσα σε ξένη χώρα και πρώτη φορά που έμενα χωρίς τους γονείς μου. Ήταν ένα κρίσιμο κεφάλαιο στη ζωή μου, και ήθελα να καταγράψω αυτό το ταξίδι, όχι μόνο για την εαυτή μου, αλλά και για να το μοιραστώ με την οικογένειά μου και μελλοντικές γενιές.
Επέλεξα αυτό το μπλε ημερολόγιο συγκεκριμένα, γιατί αναπαριστά την Κωνσταντινούπολη και την ομορφιά και τον πόνο της επιβίωσης. Όταν έχω μία κακή μέρα, μπορώ να κοιτάξω πίσω και να θυμίσω στην εαυτή μου ότι μπορεί το σήμερα να ήταν δύσκολο, όμως το αύριο θα είναι καλύτερο. Το να ξεφυλλίζω τις σελίδες με βοηθάει να αναγνωρίσω ότι η ζωή μου δεν είναι τόσο κακή. Υπάρχει ομορφιά στα στοιχεία που έχω καταγράψει.
Μεγάλωσα σε ένα πολύ προστατευμένο περιβάλλον, όπου τα είχα όλα έτοιμα. Είχα καλύτερες συνθήκες ζωής και δεν χρειαζόταν να δουλέψω, αλλά αυτό σήμαινε ότι εξαρτούμουν όλο και περισσότερο στους γονείς μου. Στα 25 μου, ως γυναίκα, ένιωσα την ορμή να πάρω τη ζωή στα χέρια μου.
Αρχικά, ήρθα στην Κωνσταντινούπολη ως τουρίστας με μία εκδρομή επτά ημερών, αλλά αμέσως ένιωσα ότι δεν μου έφταναν οι μέρες. Έπρεπε να γυρίσω, αλλά αυτή τη φορά για να μείνω.
Παραδόξως, νιώθω πιο ελεύθερη εδώ, απ’ ό,τι ένιωθα στη Μανίλα. Δεν υπάρχει πίεση να ξεκινήσω οικογένεια ή να βρω σύζυγο. Πίσω στο σπίτι, τα περισσότερα άτομα της ηλικίας μου παντρεύονται ή έχουν παιδιά, αυτή ήταν και η δική μου προσδοκία. Ένιωθα ότι θα είχα αποτύχει αν δεν το είχα καταφέρει αυτό σε αυτή την ηλικία. Χρειάστηκε να αφήσω τη χώρα μου για να καταλάβω ότι δεν θα μπορούσα αλλιώς. Η Φιλιππινέζικη και η Τουρκική κουλτούρα μοιράζονται ομοιότητες.Οι άνθρωποι συνήθως ζουν με τις οικογένειές τους μέχρι το γάμο. Για μένα ήταν κρίσιμο να ζήσω ανεξάρτητα πρώτα, ώστε να μπορέσω να πλοηγηθώ στον κόσμο μόνη μου, και ώστε αν και όταν ξεκινήσω δική μου οικογένεια στο μέλλον, να μη νιώθω ότι έχασα κάτι.
Η ζωή σε ένα νέο μέρος δεν είναι πάντοτε ομαλή, αλλά η Κωνσταντινούπολη είναι ξεχωριστή. Υπάρχει ομορφιά και κρυμμένα διαμάντια ανάμεσα στις προκλήσεις. Είναι σαν μία σχέση αγάπης – μίσους, κάτι πάντα σε τραβάει πίσω. Αυτό το ημερολόγιο είναι το ανοιχτό μου βιβλίο και δεν έχω τίποτα για το οποίο θα έπρεπε να ντρέπονται, γιατί δεν έχω κάνει τίποτα λάθος. Δεν υπάρχει ντροπή στο να μοιράζεσαι τους αγώνες και την ομορφιά που έρχεται με αυτούς.
Ήθελα αυτό το ημερολόγιο να είναι σαν παιδικό βιβλίο: όχι μόνο λέξεις, αλλά ένα οπτικό συνοθήλευμα από διαφορετικά στοιχεία της ζωής μου εδώ. Όταν γνωρίζω νέα φίλα, μοιράζομαι μαζί τους το ημερολόγιο, για να τους δείξω το ταξίδι μου και το άτομο που γίνομαι.
– Patricia Araza