Ιστορία:
Αυτό είναι ένα από τα αγαπημένα μου αντικείμενα. Το βρήκα σε ένα δάσος και το κουβαλάω μαζί μου χρόνια τώρα. Είναι πάντα δίπλα στη φωτογραφία της μαμάς μου στο πορτοφόλι μου. Θυμάμαι κάποτε περπατούσαμε σε ένα δάσος με τα φίλα μου και ξαφνικά είδαμε ένα σημείο γεμάτο μπλε φτερά. Ήταν πολύ όμορφη σκηνή γιατί έμοιαζε σαν το πτηνό να τα έχασε φυσικά. Οπότε πήρα ένα. Είχα ένα πολύ ιδιαίτερο συναίσθημα όταν μάζεψα το φτερό εκείνη τη στιγμή. Εκείνη την περίοδο σκεφτόμουν πολύ την έννοια της ελευθερίας και μου προκαλεί πολλά συναισθήματα αυτή η σκέψη. Είναι ιδιαίτερο για μένα, γιατί το κουβαλάω εδώ και πολλά χρόνια και προέρχεται από μία πολύ όμορφη ανάμνηση, μία πολύ όμορφη περίοδο της ζωής μου. Το έχω πάντα δίπλα στη φωτογραφία της μαμάς μου, οπότε είναι ιδιαίτερο για μένα.
Πάντα με εντυπωσίαζε η φύση στο Ιράν. Είναι ωραίο συναίσθημα να έχω το φτερό μαζί μου γιατί νιώθω ότι κουβαλάω κάτι από το Ιράν, από τη φύση και από ένα μέρος όπου άραζα. Περνούσα πάρα πολύ χρόνο εκεί. Συνδέεται με τη χώρα μου και τη φύση της, που μου είναι σημαντική. Ένα φτερό είναι σύμβολο της ελευθερίας. Η ελευθερία σε πολλά επίπεδα, είναι σημαντική για μένα στη ζωή.
Έχει ενδιαφέρον γιατί κουβαλάω ένα μικρό φτερό παρά το γεγονός ότι μετακόμισα σε άλλη χώρα. Έχω χάσει πολλά αντικείμενα στη ζωή μου. Συνήθως χάνω πράγματα. Αλλά μπόρεσα να κουβαλήσω αυτό το φτερό για χρόνια. Έγινε σύμβολο προστασίας και σύνδεσης με τη χώρα μου, επίσης γιατί το έχω δίπλα στη φωτογραφία της μαμάς μου. Η χώρα μου βρίσκεται υπό την κατοχή ενός Ισλαμικού καθεστώτος που σου ρουφάει τη ζωή.
Δεν ήμουν υποχρεωμένη να να φύγω, αλλά έφυγα, και αφού έφυγα, κατάλαβα ότι δεν μπορούσα να εξελιχθώ στην ίδια μου τη χώρα, γιατί είμαι χορεύτρια, performance artist και δασκάλα. Με την κυβέρνηση αυτή, δεν επιτρέπεται, ως γυναίκα, να χορεύεις, να τραγουδάς, ή να κάνεις οτιδήποτε τέτοιου είδους σε δημόσιο, ακόμα και σε ιδιωτικό χώρο. Έφυγα και κατάλαβα ότι δεν μπορώ να ζήσω στο Ιράν πλέον, γιατί δεν μπορώ να προχωρήσω με τους τρόπους που θέλω. Έφυγα από το Ιράν τον Δεκέμβρη του 2021. Έφυγα από τη χώρα για ένα μικρό ταξίδι, το οποίο τελικά μετατράπηκε σε ένα μεγάλο ταξίδι για μένα.
Υπάρχει πολλή καταπίεση και βία κατά των γυναικών στο Ιράν. Ακόμα και από πολύ μικρή ηλικία. Δεν έχει σημασία αν η οικογένειά σου, όπως η δική μου, δεν είναι συντηρητική και δεν σε αναγκάζει να είσαι Μουσουλμάνα. Δεν έχει σημασία γιατί η κοινωνία, το σχολείο και όλο το Ιράν ασκεί αδιανόητη πίεση στις γυναίκες.
Δεν έχεις ελευθερία πάνω στο ίδιο σου το σώμα, το μυαλό και το πνεύμα. Επομένως, ήταν έντονα τα πράγματα για μένα ως γυναίκα. Είχα ένα έντονο ταξίδι στην κοινωνία.
Δεν ζω πουθενά αυτή τη στιγμή. Μετακινούμαι από χώρα σε χώρα, από το Ιράν στην Τουρκία για παράδειγμα. Η Τουρκία δεν είναι πολύ καλύτερη από το Ιράν, αλλά είναι λίγο καλύτερη γιατί τουλάχιστον μπορείς να ντυθείς όπως θες. Τουλάχιστον μπορώ να ανέβω στη σκηνή, να κάνω έργα, να φορέσω ό,τι θέλω. Μπορώ να είμαι δημιουργική.
Ελπίζω ότι το καθεστώς θα αλλάξει και ελπίζω ότι οι γυναίκες θα έχουν μεγαλύτερη ελευθερία στο Ιράν, και οπουδήποτε αλλού, όπως για παράδειγμα στο Αφγανιστάν. Ελπίζω για μία καλύτερη και πιο ελεύθερη κοινωνία.
– Ανώνυμος