Ιστορία:
Αυτό το αντικείμενο είναι εξαιρετικά συμβολικό για μένα. Δεν το έχω πολύ καιρό αλλά η ιδέα από πίσω είναι στο μυαλό μου από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Στο Ιράν, η άδεια από έναν άντρα είναι απαραίτητο για μια γυναίκα για να μπορεί να ζήσει ως ανεξάρτητο άτομο. Αυτό το αντικείμενο κουβαλά πολύ βαθιά πατριαρχικές αξίες – αξίες με τις οποίες διαφωνώ σε θεμελιώδες επίπεδο.
Δεν ανήκει σε συγκεκριμένο άτομο. Μπορεί να ανήκει σε οποιαδήποτε γυναίκα. Υπό αυτή την έννοια, ανήκει σε όλες και καμία ταυτόχρονα. Επειδή για να έχεις διαβατήριο, για να έχεις ταυτότητα ως άτομο, χρειάζεσαι άδεια από έναν άντρα. Ως γυναίκα, πάντα θεωρείται ότι ανήκεις σε έναν άντρα.
Θυμάμαι την πρώτη φορά που ήθελα να βγάλω διαβατήριο. Έπρεπε να ζητήσω από τον πατέρα μου να υπογράψει ένα χαρτί για να μπορέσω να το λάβω και να φύγω από τη χώρα. Αυτό το αντικείμενο έρχεται από την κυβέρνηση. Είναι κομμάτι της γραφειοκρατίας. Ο πραγματικός ιδιοκτήτης είναι το κράτος, η Ισλαμική Δημοκρατία, ένα σύστημα που το τρέχουν άντρες και κυβερνάται από πατριαρχικούς κανόνες.
Με κάνει να νιώθω προσβεβλημένη και υποβαθμισμένη. Είμαι αρκετή ως άτομο και δεν χρειάζομαι κανενός την άδεια για να υπάρξω. Με κάνει να θέλω να πολεμήσω αυτό τον νόμο. Για μένα, αυτό το αντικείμενο έχει να κάνει με την επανοικειοποίηση της ίδιας μου της ζωής και των ίδιων μου των δικαιωμάτων.
Συνδέεται με πολύ προσωπικές αναμνήσεις: γυναίκες που γνωρίζω που αγωνίζονται κάτω από τον πατριαρχικό έλεγχο, γυναίκες που δεν μπορούν να φύγουν από τη χώρα επειδή οι σύζυγοί τους αρνήθηκαν να υπογράψουν, γυναίκες που δεν μπορούν να εργαστούν χωρίς την άδεια του συζύγου τους. Θυμάμαι συγγενείς που δεν μπορούσαν να ανανεώσουν τα διαβατήριά τους για τον ίδιο λόγο. Θυμάμαι μέχρι και μια φορά που χρειαζόμουν εγχείριση και μου αρνήθηκαν την εισαγωγή μέχρι να υπογράψει ο πατέρας μου τη φόρμα συγκατάθεσης. Η υπογραφή ενός άντρα έχει πάντα μεγαλύτερη αξία από την ύπαρξη μιας γυναίκας.
Το πιο σημαντικό σχετικά με αυτό το αντικείμενο είναι το τι αναπαριστά: οι γυναίκες δεν είναι αντικείμενα που ανήκουν στους άντρες.
Κουβαλάω αυτό το αντικείμενο επειδή μου θυμίζει από που έρχομαι και το μονοπάτι που πήρα προς την ίδια μου την απελευθέρωση και την προσωπική μου μάχη ενάντια στην πατριαρχία. Έφυγα από τη χώρα μου αρχικά για να ταξιδέψω, να εξερευνήσω, να ζήσω τη ζωή. Αλλά κατά βάθος, πάντα ήξερα ότι ήθελα να φύγω επειδή δεν ένιωθα αρκετά ελεύθερη να υπάρξω. Έψαχνα την απελευθέρωση.
Η εμπειρία μου ως γυναίκα εκεί ήταν μία διαρκής μάχη. Μία μάχη για την ίδια την ύπαρξη. Ενάντια στις προσβολές, τις επιθέσεις, μερικές φορές μπορεί να ήταν μόνο ένα βλέμμα, κάποιες άλλες μία λέξη, κάποιες ένα άγγιγμα. Ακόμα και το να περπατάς στο δρόμο σήμαινε ότι θα σε ενοχλήσουν. Το να υπάρχω, να απολαμβάνω τον καιρό, τον ήλιο, ή το να βγω για βόλτα ερχόταν με ψυχικό τίμημα. Οι γυναίκες πάντοτε ήταν εκτεθειμένες, πάντα απροστάτευτες. Ακόμα κι από τον νόμο δεν είχαμε υποστήριξη. Δεν υπήρχαν αρκετοί νόμοι για να προστατεύσουν τα δικαιώματά μας. Αυτό ήταν το μεγαλύτερό μου πρόβλημα ως γυναίκα στο Ιράν.
Όταν έφυγα και μετακόμισα αλλού, είδα μια πολύ διαφορετική πραγματικότητα. Η χώρα στην οποία μετακόμισα ήταν σχεδόν το αντίθετο. Οι γυναίκες ήταν ορατές, ενδυναμωμένες και προστατευμένες. Πολλές δουλειές, ακόμα κι αυτές που θεωρούνται παραδοσιακά αρρενωπές, τις τρέχουν γυναίκες. Οι γυναίκες είχαν αυτοπεποίθηση, ήταν δυνατές, και είχαν υποστήριξη από τη νομοθεσία και την κοινωνία. Μπορούσα να νιώσω άνετα περπατώντας σπίτι μόνη μου το πρωί σε έναν άδειο δρόμο. Ακόμα και οι άντρες φοβούνταν να ξεπεράσουν τα όρια επειδή σέβονταν τον νόμο. Η αντίθεση αυτή μου έδειξε πόσο διαφορετική μπορεί να είναι η ζωή όταν οι γυναίκες είναι ενδυναμωμένες και από την κοινωνία αλλά και από την κυβέρνηση. Ήταν βαθιά απελευθερωτικό.
Αυτό που ελπίζω είναι απλό: οι γυναίκες να αποκτήσουν πλήρη δικαιώματα ως ανθρώπινα όντα. Να μην εξαρτώμαστε πλέον από τους άντρες για βασικά έγγραφα, ταυτότητα ή ελευθερία. Να μην αντιμετωπιζόμαστε ως αντικείμενα που περιμένουν την έγκριση να υπάρξουν μέσω της υπογραφής ενός άντρα.
Μέσα στο χρονικό διάστημα που έλειπα, πολλά άλλαξαν στη χώρα μου. Μπορώ να νιώσω ότι οι γυναίκες γίνονται πιο δυνατές. Αλλά ακόμη χρειαζόμαστε μεταρρυθμίσεις. Πραγματικές νομικές μεταρρυθμίσεις. Χρειαζόμαστε επίσημα δικαιώματα, προστασία και δύναμη. Ελπίζω ότι μία μέρα θα δω την αλλαγή για την οποία παλεύουμε. Πιστεύω ότι οδεύουμε προς τα εκεί.
– Ανώνυμος