Ιστορία:
Όταν ζούσα στο Καζακστάν, ήθελα να βάλω τον πίνακα ενός αλόγου στον τοίχο του διαμερίσματός μου. Στην Καζακική κουλτούρα, τα άλογα είναι ιερά, και έχουν βοηθήσει ανθρώπους μέσα από δύσκολους καιρούς κατά τη διάρκεια της νομαδικής περιόδου. Αυτό το πολύχρωμο άλογο αναπαριστά τη γιορτή, την καλή ζωή, και την ευδαιμονία, και ήθελα να προσελκύσω αυτές τις ιδιότητες στη ζωή μου. Δεν μπορούσα να βρω ακριβές αντίγραφο εδώ στην Κωνσταντινούπολη, ούτε και να φέρω τον πρωτότυπο πίνακα από το Καζακστάν, οπότε βρήκα έμπνευση στο διαδίκτυο, ζωγράφισα μία πιο μικρή εκδοχή μόνη μου, και μετά παρήγγειλα ένα μεγαλύτερο εκτυπωμένο αντίγραφο για να δω αν θα μου άρεσε. Δούλευε άψογα, και τώρα έχω ένα αυτό το πανέμορφο έντυπο κομμάτι που με εμπνέει καθημερινά.
Η θέα του αλόγου με γεμίζει κίνητρο. Μου θυμίζει τη γιορτή, την ευδαιμονία, τον πλούτο και την υγεία. Στην Καζακική κουλτούρα, τα πολύχρωμα άλογα είναι δώρα ή εορταστικά άλογα στολισμένα με πολύχρωμα υφάσματα και χρυσό, που συμβολίζουν την ευδαιμονία και το ταξίδι. Αυτό το έργο με εμπνέει και με κινητοποιεί, θυμίζοντάς μου γιατί δουλεύω τόσο σκληρά, βραχυπρόθεσμα.
Άφησα το Καζακστάν γιατί ένιωθα ότι υπήρχε ένας τεράστιος κόσμος γύρω μου που έπρεπε να εξερευνήσω. Η Κωνσταντινούπολη είναι το τέλειο μέρος για κάτι τέτοιο. Είναι ένας κόμβος πολιτισμικής ανταλλαγής, τόσο μοντέρνος, όσο και πλούσιος σε ιστορία. Είναι ιδανικός για κάποιον σαν εμένα που θέλει να εξερευνήσει λίγο απ’ όλα. Ακόμα και μένοντας στην ίδια πόλη, γνωρίζω άτομα απ’ όλο τον κόσμο και νιώθω ότι ταξιδεύω χωρίς να φεύγω πραγματικά. Αυτή είναι η αίσθηση που μου δημιουργείται τις περισσότερες μέρες όταν συναντώ διαφορετικά άτομα στην πόλη.
Η Αστάνα, όπου μεγάλωσα, είναι πολύ τοπική. Δεν είναι κεντρικός κόμβος σαν την Κωνσταντινούπολη. Παρότι έχει ιστορική σημασία και απευθείας πτήσεις, η ζωή εκεί μπορεί να είναι πολύ ψυχρή και δύσκολη. Είναι άνετα και όμορφα, αλλά της λείπουν οι δυναμικές που έχω ανάγκη. Αυτή η ζώνη άνεσης με έκανε να συνειδητοποιήσω ότι χρειαζόταν να φύγω έξω και να εξερευνήσω την εαυτή μου, να μάθω νέα πράγματα για την προσωπικότητά μου.
Ως γυναίκα, ήμουν πιο θηλυκή πίσω στο Καζακστάν, όπου η κοινωνία είναι πιο πατριαρχική. Ταυτόχρονα, όμως, υπάρχουν πολλές δυναμικές Καζάκες με ελεύθερο πνεύμα και νομαδικό σθένος. Έγιναν δυνατές επειδή έπρεπε να είναι σε εκείνη την κοινωνία. Το πατριαρχικό σύστημα με έκανε να νιώθω πιο θηλυκή στις συμπεριφορές και στην εμφάνισή μου. Φορούσα πιο κλασσικά θηλυκά ρούχα, και πολλά φορέματα. Αλλά εδώ, στην Κωνσταντινούπολη, η ανεξαρτησία μου έχει βοηθήσει την αρρενωπότητα και τη θηλυκότητά μου να συναντιούνται στα μισά. Τώρα νιώθω μία ισορροπία 50-50 ανάμεσα στα δύο, γιατί μπορώ να κάνω και τα δύο και σέβομαι τα άτομα που δείχνουν τις αντιφατικές πλευρές τους. Όταν ένας άντρας μπορεί να εκπέμπει θηλυκότητα ή μία γυναίκα αρρενωπότητα, υπάρχει μία φοβερή φυσική ισορροπία. Δεν φοβάμαι να δείξω καμία πλευρά του εαυτού μου πλέον, και μάλιστα ζώντας μόνη μου, στο εξωτερικό, σε μία τεράστια πόλη σαν την Κωνσταντινούπολη. Ήταν δική μου απόφαση να μετακινηθώ μόνη μου χωρίς συγγενείς, μονάχα μερικούς φίλους, ήταν δική μου απόφαση, και με υποχρέωσε να βγάλω και την αρρενωπή και τη θηλυκή μου πλευρά προς τα έξω, ώστε να βρω την τέλεια ισορροπία.
– Sangerim Makina