Ιστορία:
Κουβαλούσα μία ανάμνηση από την παιδική μου ηλικία, ένα δώρο από έναν φίλο. Ήταν ένα φωτογραφικό άλμπουμ, που μου δόθηκε στο Αλέπο, περίπου το 2000 ή το 1999. Η ιστορία είναι πολύ παλιά. Δεν ξέρω αν έχει ημερομηνία πάνω του, αλλά είναι σίγουρα παλιό. Τότε δεν ήξερα τι να το κάνω ή πώς να το χρησιμοποιήσω. Πρέπει να ήμουν στην πέμπτη ή έκτη δημοτικού, περίπου 10 με 11 χρονών, ή ίσως και μικρότερος.
Σε εκείνη την ηλικία, δεν καταλάβαινα τι σκοπό είχε ένα φωτογραφικό άλμπουμ, οπότε απλώς το κράτησα. Με τον καιρό, αντί να το χρησιμοποιώ για φωτογραφίες, άρχισα να το χρησιμοποιώ για να αποθηκεύω προσωπικά αντικείμενα, πράγματα που με άγγιξαν συναισθηματικά και κουβαλούσαν αναμνήσεις. Για παράδειγμα, η κοπέλα μου όταν ήμουν μικρός μου έγραφε γράμματα και δεν ήξερα που να τα βάλω, οπότε τα έβαζα μέσα στο άλμπουμ, επειδή μπορούσες να αποθηκεύσεις αντικείμενα μέσα, όχι μόνο φωτογραφίες.
Καθώς περνούσε ο καιρός, το άλμπουμ άρχισε να συγκρατεί αντικείμενα όλο και πιο βαθιά συνδεδεμένα με τις προσωπικές μου αναμνήσεις. Μέσα, έχει ένα δελτίο αιμοδοσίας. Ήταν η πρώτη φορά που βίωσα τη σημασία της αιμοδοσίας και κατάλαβα γιατί να το κάνει κάποιος. Έχει κι ένα μαντήλι της γιαγιάς μου και κάτι άλλα αντικείμενα που συγκέντρωσα με τα χρόνια.
Ο φίλος που μου έδωσε το αντικείμενο ήταν μαζί μου στο σχολείο. Σήμερα δεν έχουμε άμεση επαφή. Υπάρχει έμμεσα στη ζωή μου, μέσω άλλων φίλων που ήταν μέρος της ίδιας περιόδου της ζωής μου. Υπάρχει μία ξεκάθαρη φράση γραμμένη πάνω στο άλμπουμ: “Οι πιο όμορφες αναμνλησεις”. Για να είμαι ειλικρινής, ναι, κρατάω τις πιο όμορφες αναμνήσεις. Η σχέση μου με το άτομο που μου έδωσε το άλμπουμ ήταν σημαντική, ειδικά γιατί εκείνη την περίοδο έφυγαν από τη ζωή οι γονείς του σε ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα. Όταν μου έδωσε το αντικείμενο, ένιωσα τη σημασία του. Ήταν πολύ έντονο το συναίσθημα για μένα. Ένιωσα ότι χρειαζόταν να κρατήσω κάτι από εκείνον, σαν τρόπο έκφρασης αλληλεγγύης ή υποστήριξης ίσως, με τον τρόπο που την αντιλαμβάνεται ένα παιδί σε αυτή την ηλικία.
Από εκείνο το σημείο και έπειτα, το άλμπουμ έγινε ένα καταφύγιο για μένα. Περιλαμβάνει και χαρούμενες και στενάχωρες αναμνήσεις. Είναι συνδεδεμένο με συναισθήματα, την πόλη, τους ανθρώπους που βρίσκονταν κάποτε στη ζωή μου και δεν είναι πια εδώ. Υπάρχουν, επίσης, άλλα αντικείμενα που συνδέονται με άτομα που πέρασαν από τη ζωή μου σε διαφορετικές περιόδους.
Όταν αποφάσισα να φύγω από το Αλέπο και συγκέντρωνα τα πράγματά μου, το πρώτο πράγμα που μου ήρθε στο μυαλό ήταν ότι έπρεπε να πάρω αυτό το άλμπουμ μαζί μου. Υπήρχαν κι άλλα πράγματα που είχαν σημασία για μένα, αλλά ήταν δύσκολο να τα μετακινήσω. Αυτό ήταν εύκολο, και επίσης είχε πολλές αναμνήσεις. Ακόμα προσθέτω πράγματα.
Το πήρα μαζί μου γιατί έχει μεγάλη σημασία για μένα. Όταν φεύγεις από ένα μέρος, νιώθεις ότι μπορεί να μη γυρίσεις ποτέ, και θες να πάρεις μαζί σου κάτι από εκεί. Η πιο δυνατή σύνδεση με το μέρος όπου γεννήθηκες ή έζησες είναι η μνήμη. Αυτό το άλμπουμ είναι πολύ βαθιά συνδεδεμένο με τις παιδικές μου αναμνήσεις. Όσο μεγαλώνεις, οι λεπτομέρειες της παιδικής ηλικίας αρχίζουν να γίνονται θολές, και αυτό το άλμπουμ μου φέρνει πίσω στις μνήμη αυτές ακριβώς τις λεπτομέρειες. Κάθε αντικείμενο μέσα στο άλμπουμ μου λέει ακριβώς που ήμουν όταν το βρήκα, σε ποιο μέρος, ποια γειτονιά, ποιο δρόμο. Για παράδειγμα, το μαντήλι της γιαγιάς μου δεν το πήρα από το σπίτι. Το πήρα από το δρόμο και θυμάμαι ακριβώς ποιος δρόμος ήταν.
Το άλμπουμ με έχει συνοδεύσει από την παιδική μου ηλικία, οπότε ήταν φυσικό να με συνοδεύσει όταν μετακινήθηκα σε ένα άλλο μέρος.
Έφυγα το 2013 εξαιτίας του πολέμου. Δεν ήθελα να συμμετέχω στον θάνατο, ούτε να αποτελέσω ένα εργαλείο στην παραγωγή του. Προτίμησα να είμαι επιζών. Η ηθική μου δεν μου επέτρεψε να πάρω μέρος μίας πλευράς που προκαλεί τον θάνατο ανθρώπων. Κατά αυτή την έννοια, ήμουν πρωτίστως επιζών.
– Adeeb