Ιστορία:

Αυτό το καπέλο είναι δώρο από έναν φίλο. Γεννήθηκε τη μέρα της Ισλαμικής Επανάστασης, οπότε για μένα το καπέλο εκπροσωπεί την κυβέρνηση και το βάρος που κουβαλάμε όλα με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο. Η προσωπικότητά του αντανακλά τον πόνο όλων αυτών των χρόνων ζωής εκεί.

Πήρα το καπέλο στην Τεχεράνη, πριν από περίπου τέσσερα με πέντε χρόνια, δεν είμαι σίγουρη. Ήταν ήδη μεταχειρισμένο, οπότε κουβαλάει κάτι μέσα του, ένα άλλο επίπεδο ιστορίας. Συναντάω αυτό τον φίλο μία φορά το χρόνο περίπου. Μιλάει πολύ, οπότε προσπαθώ να το κρατήσω στη μία φορά τον χρόνο. Δεν είναι πολύ κοντινός φίλος, αλλά είναι πολύ καλός.

Αγαπώ πολύ αυτό το καπέλο. Το χρώμα, το σχέδιο, όλα. Υπήρχε μία περίοδος που το φορούσα συνέχεια επειδή τα μαλλιά μου δεν ήταν ωραία. Τα είχα κόψει πολύ άσχημα και ήθελα να τα κρύβω. Τα άτομα εδώ πέρα είχαν αρχίσει να με αναγνωρίζουν από το καπέλο. Όποτε δεν το φορούσα, δεν με αναγνώριζαν.

Από τότε, το χρησιμοποιώ κάθε χρόνο, και παρατηρώ ότι κάθε χειμώνα είμαι άλλος άνθρωπος. Δεν θυμάμαι πολύ καλά πώς ήμουν πριν, αλλά το καπέλο που δίνει σημάδια, μικρές αναμνήσεις, και με βοηθά να δω πώς αλλάζω. Μου θυμίζει ότι δεν θα είμαι το ίδιο άτομο στο μέλλον. Και νιώθω καλά με αυτό.

Τα τελευταία δέκα χρόνια μετακινούμε μεταξύ Τεχεράνης και Κωνσταντινούπολης. Πολλές φορές έχω αποφασίσει να μείνω εδώ, αλλά δεν μπορώ να αποκτήσω καθεστώς πρόσφυγα γιατί δεν είμαι προσφύγισσα, και δεν μπορώ να υποστηρίξω κάποια υποτροφία. Ούτε έχω κάποιον άλλο τρόπο. Έχω προσπαθήσει πολλές φορές. Απλά δεν συμβαίνει.

Μερικές φορές αναρωτιέμαι αν θα έπρεπε να μεταναστεύσω σε κάποιο τελείως άλλο μέρος. Αλλά παραμένει πάντοτε αυτή η σύνδεση με τη χώρα μου που δεν μπορώ να κόψω. Όλο επιστρέφω, μένω εκεί για λίγο και μετά συνειδητοποιώ ότι δεν είναι εφικτό να ζήσω εκεί. Είναι ένα χάος – κοινωνία, πόλη, μόλυνση, κυβέρνηση, οικογενειακά θέματα. Νιώθω ότι υπάρχει διαρκώς ένα σχέδιο διαφυγής. 

Ως γυναίκα, και εδώ και εκεί, μπορώ να πω ότι η κοινωνία αλλάζει στην Τεχεράνη και στο Ιράν. Αλλά συνολικά, είναι πολύ διαφορετικό λόγω του πώς μεγαλώνουμε. Σε θρησκευόμενες οικογένειες, στο σχολείο, κλπ.. Δεν σου επιτρέπουν να ηρεμήσεις ή να μείνεις συνδεδεμένος με τον εαυτό σου.

Πέρα από τις περιορισμένες ευκαιρίες για δουλειά και άλλου είδους ευκαιρίες για τις γυναίκες, το βαθύτερο πρόβλημα είναι ότι αρχίζεις να χάνεις τον εαυτό σου. Ξεχνάς ποιος είσαι. Αποσυνδέεσαι από το σώμα σου και από την εαυτή σου. Εδώ, για παράδειγμα, νιώθω πιο ήρεμη, κι ας μην είμαι τόσο βαθειά κομμάτι της κοινωνίας. Μερικές φορές το να περπατάς ή να δουλεύεις, είναι αρκετό.

– Katayoon Ghomi